Mijn verhaal

Les copains
d'abord.

Er zijn huizen die men voor zichzelf koopt. En andere die men eerst bedenkt voor wie men liefheeft.

Ik heb altijd graag mensen ontvangen: mijn vrienden samenbrengen, een maaltijd delen, de gesprekken laten uitdijen zonder op de klok te kijken. Enkele jaren geleden kreeg ik zin in een plek om dat allemaal te beleven, een toevluchtsoord in de Ardennen waar mijn vrienden op vrijdagavond konden binnenvallen en waar iedereen zich thuis zou voelen.

Ik droomde er niet zozeer van eigenaar te worden als wel van een plek om te delen. Zo is het idee van Les copains d'abord ontstaan.

Een oud huis
voor nieuwe verhalen

Ongeveer vier jaar geleden vond ik dit Ardens huis uit de jaren 1920. Het had een flinke opknapbeurt nodig, en ik heb er plezier in gehad het op te knappen met aannemers van vertrouwen. Ik wilde behouden wat zijn karakter uitmaakte, zijn bakstenen, zijn balken en zijn antieke tegels, en het tegelijk openen voor de komende jaren: dak, isolatie, elektriciteit, sanitair, keuken en waterruimtes zijn vernieuwd. Wat het waard was te blijven, heb ik behouden, zoals sommige originele vloeren.

En verhalen zijn er al geweest. Ik heb niet gewacht tot alles perfect was om ervan te genieten. De vrienden kwamen, vaak. We hebben gekookt, aan lange tafels gezeten en tot diep in de nacht de wereld herbouwd. Er waren potjes darts en biljart, lachbuien waarvan we de reden zelfs niet meer weten. We zijn paddenstoelen gaan plukken en hebben lange wandelingen gemaakt met de kinderen. Zij hebben er hun intrek genomen, hun schoenen overal laten liggen, op de zetel gekrabbeld, door het huis gerend en in de tuin gespeeld. Er is zelfs een opblaaszwembad opgezet.

Lio en zijn partner, lachend, in de gang met antieke tegels van het huis
Een grote tafel onder de parasol, op het terras

En dan waren er al die momenten waarop er niet veel gebeurde: het uitslapen, de koffies die blijven duren omdat het buiten regent, de namiddagen waarop we niets deden. Men kan hier veel doen, maar men kan er ook helemaal niets doen.

Een huis wordt een toevluchtsoord
wanneer men er leeft

Een toevluchtsoord bouw je niet alleen met stenen en balken. Je bouwt het met de mensen die er wonen, de meubels die je kiest, de kleuren waar je van houdt en de kleine gewoontes die uiteindelijk tradities worden.

Vandaag is het huis gerenoveerd en laat het veel vrijheid aan wie het zijn eigen karakter wil geven. Met zijn vier slaapkamers en zijn in te richten zolder is er plaats voor een gezin dat er opgroeit, kinderen die hun vriendjes uitnodigen, vrienden die blijven slapen, generaties die rond een tafel samenkomen. Of gewoon om ruimte voor zichzelf te hebben, te creƫren, te werken of uit te rusten.

Aan u om zich
het vervolg voor te stellen

Andere projecten roepen mij en ik heb besloten dit huis door te geven. Ik had het zelf zijn definitieve uitzicht kunnen geven, maar ik vind het mooi dat het iets anders kan worden dan wat ik had bedacht.

Daarom toon ik u, met inrichtingsprojecties gemaakt met artificiƫle intelligentie, enkele mogelijke levens van dit huis. Deze beelden tonen niet de huidige inrichting: alleen de meubels, de stoffen en de decoratie zijn gesimuleerd, de muren, de vloeren en de ramen zijn die van het huis.

Het is iets kostbaars om een huis te kunnen betreden zonder alles te moeten herbeginnen, en toch de vrijheid te houden om er uw eigen huis van te maken.

Les copains d'abord.
En nu uw vrienden.

Ik weet niet welk leven u zich hier zult voorstellen. Een familiehuis waar de kinderen opgroeien, een toevluchtsoord voor de weekends, een plek om meerdere generaties samen te brengen, een huis vol vrienden of gewoon een plek om wat rust te vinden. Wat voor mij telt, is dat het blijft leven.

Ik heb zorg gedragen voor dit huis. Het heeft zorg gedragen voor ons. Aan u om er het vervolg te bedenken.
Lio
Les copains d'abord, Belgische Ardennen

Het album van het huis

Een klein meisje voor de biljarttafel in de speelkamer
Vrienden rond het opblaaszwembad in de tuin
De stenen gevel, het opblaaszwembad en de vrienden op het terras
Twee vrienden en een klein meisje op de schommelbank
Het rookhuisje en de barbecue in de tuin, onder de bomen
Drie kinderen die kleuren op de zetel
Twee vrienden die oesters openen in de keuken
Een tafel vol vrienden en kinderen in de eetkamer, op de oude tegels
Een jongetje met een gitaar, in de zon in de tuin
Een vader en zijn zoontje met de gitaar op de tuinbank
Een papa met zijn dochtertje op de schouders in het sparrenbos

Ik verkoop zelf, zonder makelaar, en ik heb liever dat u mij uw vragen rechtstreeks stelt. De bezoeken gebeuren met mij, tijdens het weekend van 12 en 13 december of op een ander moment dat u past. U kunt mij ook schrijven op lionel.majcher@gmail.com.

Mijn bezoek plannen

Plan uw bezoek